Safari w Dubaju

Pojechaliśmy w grudniu i to był strzał w dziesiątkę. Po południu ciepło, ale bez przesady, a po zachodzie słońca w obozie naprawdę przydała się bluza. Dune bashing krótszy, niż się bałam, i dużo fajniejszy.

Jechaliśmy we czwórkę, dzieci mają siedem i dziesięć lat. Żona do ostatniej chwili bała się dune bashingu, a skończyło się tak, że to ona krzyczała najgłośniej. Wzięliśmy świadomie wariant siedmiogodzinny z obozem, bo młodsza koniecznie chciała zobaczyć wielbłądy z bliska, i to była dobra decyzja. Karmienie wielbłądów, henna dla córki, a potem pokaz koni, przy którym obie dziewczyny stały z otwartymi buziami. Syn do dziś pokazuje wszystkim zdjęcie z sokołem na ręce. W drodze powrotnej oboje zasnęli, zanim wyjechaliśmy z piasku na asfalt. Rada dla rodzin: nie oszczędzajcie na krótszej wersji, same wydmy i wielbłąd to dla dzieci za mało.

Wieczór bardzo udany, ale jedną gwiazdkę odejmuję, bo przewodnik mówi tylko po angielsku, a przy rezerwacji jakoś to umknęło. Tata nie zna angielskiego i cały czas pytał mnie, co mówi przewodnik o sokołach i Beduinach. Tłumaczyłam, ile mogłam, ale połowa i tak przepadła.

Quad na własną rękę to był strzał. Kask, krótki instruktaż i gaz. Za terenówką w ogóle nie tęskniłem.

Premium wzięliśmy wyłącznie dla jedzenia i nie żałuję ani jednego euro. Bufet marokański był moim faworytem, a chlebek prosto ze stanowiska z piecem jedliśmy na zmianę z grillem, aż nie było już miejsca. Na koniec teleskop, przez który widać było kratery na Księżycu tak ostro, że cała grupa ustawiła się w kolejce.

Dziesiąta rocznica ślubu, więc tym razem coś romantycznego zamiast adrenaliny: wielbłądy o zachodzie słońca. Jeden wielbłąd na nas dwoje, żona z przodu, ja z tyłu, i pierwsze minuty to był czysty śmiech, bo wielbłąd przy wstawaniu robi coś, czego nie da się przewidzieć. Potem zrobiło się cicho. Czterdzieści minut samego piasku, światła i kołysania, aż w pewnym momencie żadne z nas nic nie mówiło. Obóz jest już dość turystyczny, dużo programu i sporo ludzi, trzeba to lubić. Ale samą karawanę poleciłbym każdej parze.

Safari Heritage, i tak, jest drogie. Mimo to wzięłabym je jeszcze raz bez wahania. Otwarty Land Rover, przewodnik, który naprawdę zna pustynię, oryksy kilkadziesiąt metrów od auta i ani razu tego rzucania po wydmach. Przewodnik mówił po angielsku wolno i wyraźnie, rozumiałam prawie wszystko.

Byliśmy piątym hotelem na trasie odbioru. Zanim zobaczyliśmy pierwszą wydmę, minęło sporo czasu. Samo safari bez zarzutu.

Nocleg w obozie i to naprawdę inna pustynia niż wieczorem. Dopóki są goście jednodniowi, jest głośno, tłoczno i kolorowo, fajnie, ale to jednak program. Kiedy odjadą i zgasną światła, robi się tak cicho, że słychać wiatr w piasku. Pojechaliśmy wtedy na wielbłądach do małego ogniska obok i uczyliśmy się parzyć kawę po arabsku. Moja wyszła okropna, przewodnika idealna. Prysznic w obozie lepszy, niż się spodziewałam, a wschodu słońca z grzbietu wielbłąda nie zapomnę. Pamiętajcie o kopii paszportu, naprawdę o nią proszą.

Wielbłądy w lipcu. Zrobiłbym to jeszcze raz tylko wtedy, gdyby nie było innego terminu. Odbiór był godzinę później, uprzedzili o tym wcześniej, a na wydmach i tak było brutalnie gorąco. Pijcie dużo. Safari świetne, ale zimą musi być jeszcze lepiej.

Mnie mdli już w autobusie, więc Land Rover zamiast dune bashingu. Najlepsza decyzja: zero problemów z żołądkiem, za to gazele.

Mój błąd, ale może komuś się przyda: zarezerwowałem wariant czterogodzinny za małe pieniądze i dopiero w aucie zrozumiałem, że obóz, grill i pokaz są tylko w dłuższym. Było to napisane, tylko ja to kompletnie przeoczyłem. Dune bashing szalony, sandboarding zabawny, wielbłąd spokojny, a na koniec herbata i daktyle w namiocie. Tylko kolacji pod gwiazdami, którą sobie cały czas wyobrażałem, po prostu nie było. Stąd cztery gwiazdki, i to raczej dla mnie niż dla wycieczki. Następnym razem siedem godzin, bez dyskusji.

Quad w południe, w styczniu: idealna pogoda, pokazu ognia nie było i nikt z nas za nim nie płakał.

Trzy pokolenia, rodzice mają oboje ponad siedemdziesiąt lat. Wielbłąda odpuścili, bo po sześćdziesiątce się go odradza, i zostali z herbatą w obozie. Ale dune bashing tata zaliczył i był zachwycony. Teraz opowiada o tym każdemu sąsiadowi.

Chcieliśmy zabrać czteroletniego syna na wielbłądy o zachodzie słońca i dopiero przy drugim czytaniu zobaczyliśmy, że dzieci poniżej pięciu lat nie mogą tam wsiąść na wielbłąda. Przebukowaliśmy na klasyczne safari na siedem godzin, tam mógł jechać razem ze mną i był w siódmym niebie. Czytajcie ograniczenia dokładnie, są na samym dole.

Safari premium, dobre jedzenie, świetne pokazy. Ale w obozie było naprawdę tłoczno, widać, że co wieczór przewijają się tam setki ludzi. Kto szuka samotnej pustyni, trafi źle. Kto chce dobrze zorganizowanego wieczoru z dużą ilością atrakcji, trafi idealnie.

Moja piętnastoletnia córka przy dune bashingu pierwszy raz od miesięcy sama z siebie odłożyła telefon. Już za to pięć gwiazdek.

Najważniejsza rada jest w ofercie i oczywiście ją zignorowaliśmy: nic nie jeść wcześniej. Mąż w południe nie odpuścił hotelowego bufetu i drugiej wydmy już dobrze nie zniósł. Ja nic nie jadłam i bawiłam się świetnie. On za to najbardziej docenił grilla, który był potem.